|
| |
Te dik?
Wanneer ben je te dik? Ik las op het forum dat deze vraag de gemoederen bezig houdt.
Toen ik nog op school zat vond ik mij heel dik. Zie ik nu foto's van toen, dan
denk ik, het viel best wel mee. Op de leeftijd van 13-14 droeg ik maat 44 - 46.
Winkels als Pretty Promise, H&M (Big is Beautiful) en al die anderen
bestonden nog niet. Vaak belandde ik bij C&A, bij Canada collectie. Kennen
jullie die? Ouwe mutsen kleding (vaak) en niet echt voor een meid van 14 jaar!
Vreselijk gewoon. Ik kon echt janken als ik naar een feestje moest, moest ja,
want echt zin om mijzelf te vertonen had ik niet. Dikke lelijke prop. Nooit echt
vlotte kleding. Te ouwelijk voor m'n leeftijd. Door m'n grote lichaam werd ik
regelmatig ouder geschat dan ik was.
Ik voelde me dik als ik in de kleedkamer stond en de grootste maat (42) niet
aankon of met een hoop geprop. Knellende broeken, te strakke shirts. Ik leek wel
een tientonner in die kleding. Kleren kopen vond ik een drama. Weer alles
aflopen en weten dat ik uiteindelijk bij de oma afdeling iets moest kopen.
Ik was het zat en ging naar de Weight Watchers op 15-jarige leeftijd. Bij een
lengte van 1.74 m. vertelde ze mij dat ik 65 mocht wegen! 65!!!!!! Mijn hemel,
dat is weinig, dat red ik nooit, dacht ik nog. Daar ik nog zo jong was, mocht ik
meer dingen eten dan de overige leden van de club. Ik was de jongste. Ik verloor
13 kilo. Was slank en voelde me toch niet anders. Ik woog 68. Dun, mager vond ik
mezelf. Ik keek in de spiegel en zag iemand anders. Hoewel blij dat ik nu maat
40 aankon, was ik toch heel onzeker. Elke keer als ik van de club vandaan kwam,
trakteerde ik mijzelf op een patat met, of een rol koekjes. M'n dieet verslofte
en ik werd weer dikker....
Al met al was ik na een jaar zwaarder dan toen ik begon. Voelde me echt een
papzak. Lelijk en lomp. Dacht ook dat iedereen naar me keek.
Jaren gingen voorbij waarbij het negatieve gevoel over mijzelf niet verdween. Ik
was nou eenmaal lelijk en dik. Dat ik dik was was mijn eigen schuld, moet ik
maar niet zoveel vreten.
Mijn zelfbeeld was behoorlijk negatief.
Ik vond mijzelf te dik.... anderen zeiden soms dat het toch wel mee viel... of
van... ja maar dat hoort toch bij je. Je bent toch een vrolijke meid? Allemaal
opmerkingen die ik uit m'n hoofd kende.
Nu ben ik met m'n 1.74 en gewicht van 100+ happier dan ooit. Niet omdat ik
mezelf niet dik vind... want dat ben ik. Maar ik vind het niet meer iets
negatiefs. Mijn dik zijn hoort bij mij, net zoals de kleur van m'n ogen, m'n
sproetjes, m'n neus en mond. Ik weet dat ik dik ben en ik vind het niet erg. Dat
komt mede door, zoals ik las op 't forum, doordat er nu zoveel winkels zijn die
vlotte kleding verkopen. Ik voel me op en top vrouwelijk met m'n vetrolletjes,
m'n dikke kont en m'n hangtieten.
Als ik in de spiegel kijk, zie ik al dat vlees aan m'n lichaam en ben blij dat
alles erop en eraan zit, al is het dan in een maat meer. Ik kan lopen, springen,
dansen, knutselen, kijken, horen, proeven, etc. Daar ben ik zo blij mee dat ik
me niet meer druk maak om die kilo's meer. Ik voel me goed, lijn nooit meer
(tenzij ik om een zeer dringende medische reden, genoodzaakt wordt) en ben echt
voor het eerst gelukkig met mijzelf.
Ik vind me dus te dik, so what? Wat is daar mis mee dan? Dat ik niet in maat 38
pas? Dat ik zielige mannetjes niet kan bekoren die alleen maar naar het
uiterlijk kijken? Dat vrouwen mij bekritiseren omdat ze zelf zoveel moeite
hebben om slank te blijven?
Weet je, zulke mensen ben ik liever kwijt dan rijk!!!!
Nee, laat mij maar dik en gelukkig zijn, dan mager en verdrietig . Je bent dus te dik als je meer waarde hecht aan de mening van anderen, dan je
eigen mening. |
