Accepteren
U vecht tegen iets wat u moet accepteren.
Als U het accepteert dat het zo is
dan valt het gevecht ertegen weg.
Accepteer dat de aarde
slechts een leerschool is.
Accepteer dat liefde de weg
naar het hogere in onszelf is.
Accepteer dat we met onze eigen gedachten
onze wereld opbouwen.
Accepteer dat we verantwoordelijk zijn
voor al onze daden.
Accepteer dat al het goede in u is,
maar geef het wel de ruimte.
Accepteer dat u alles kunt veranderden,
maar niet in een dag!
Maatschappij en acceptatie
Door Martine (augustus 2005)
Wanneer heb je je dik zijn geaccepteerd, of is het zo dat het niet het dik zijn
is dat te accepteren is maar gewoon jezelf?
Dik zijn vind ik een deel van mij, en ik vind het zo vaak gebracht als of alles
draait om het dik zijn. Ik begrijp de maatschappelijke issue wel. Alhoewel ik
het jammer vind dat er voor kinderen teveel gekeken wordt naar : ze zijn dik,
maar niet naar wat de oorzaak is van het dik zijn.
Wanneer je met jezelf in vrede leeft en je eigen ideeën accepteert. Wat maakt
het dan uit hoe je eruit ziet? De maatschappij mag zich in mijn ogen meer gaan
richten op informatie geven en vragen aan ouders. En dan eens niet over het feit
dat de Mac ongezond is, dat weet iedereen wel. En dat als je achter de pc blijft
zitten je ook niet gezond bezig bent. Wat relevante info zou zijn is: Op wat
voor manier is het leuk om met jezelf bezig te zijn.....Hoe voelen jeugdigen
zich nu de constante issue van het dik zijn aan het licht komt? Wat doet dat met
ze? Er zitten zoveel oordelen in, durven jongeren nog wel naar de sportschool
omdat ze het leuk vinden, of zijn ze bang meteen in een lijn programma gestopt
te worden.
Ik denk dat men er veel meer aan zou hebben als ze dik zijn dik zijn laten en
zich richten op innerlijk geluk. Of op het vergaren van informatie over wat al
de negatieve publiciteit over dik zijn met mensen doet.
Hokjes.....komt in me op....een hokje...en ik zet mezelf in een hokje...omdat ik
graag op het forum kom om erover te babbelen dat dik zijn geen zonde is. Maar
Dik zijn lijkt tegenwoordig wel een zonde. Een zonde aan de maatschappij, als je
dik bent ben je volgens diverse journalisten een Michelinmannetje, klos je op
orthopedisch schoeisel voorbij hangend achter je rollatortje en kost je de
maatschappij geld. Of je je nou hebt geaccepteerd of niet. Denk je dat de
maatschappij zich iets aan trekt van dikke mensen die zeggen zich geaccepteerd
te hebben? Ik denk het niet. Want wanneer heb je je geaccepteerd? Als je
zelfspot kan maken of als je je niet opgelaten voelt op een verjaardag als tante
in een gezelschap weer roept: zo zo Martien, wil jij niet TWEE grote gebakjes?
Of moet je als zelfbewuste, zelfgeaccepteerde dikke dame jezelf altijd mooi
vinden?
Hoe zit dat bij niet dikke
mensen? Wanneer heb je je geaccepteerd?
Ik ben blij met mezelf, zo dat staat op papier. Ik heb mezelf geaccepteerd zoals
ik ben. Dat houd niet per definitie in dat ik me niet druk maak over
bovenstaande voorbeelden. Natuurlijk voel ik me opgelaten als ik voor schut
wordt gezet of vind ik mezelf niet altijd even mooi. Maar ik ben het grootste
gedeelte van de dag gelukkig met wie ik ben.....ben ik nu zoveel anders dan een
ander?
Het doet me ook denken aan “De jury”, het boek van John
Grisham. Aan het eind van het verhaal komt het door een schokkende ervaring bij
mensen binnen hoe geforceerd gedacht wordt. Ik vind dat de maatschappij toe is
aan een schokervaring. Het draait namelijk niet om uiterlijk, gezond zijn,
gelukkig bent, of een goede baan hebt, etc.
Het draait voornamelijk om je innerlijk. Zolang de maatschappij een issue maakt
over het dik zijn zal het probleem alleen maar groeien.
Over dik zijn gesproken. Wanneer de maatschappij (overheid) beseft dat alle
mensen, dun, dik, rokers, niet rokers, lang kort, bruin, geel of blank.....
hetzelfde zijn maar ieder uniek in elkaar steken en ieder op zijn of haar manier
risico's loopt om eerder te sterven en ook de maatschappij geld kost.... dat zou
eens een mooie stap zijn.....
Lieve groet Martine
| 
