|
|
|
|
Schoonheidsideaal'Beauty is in the eyes of the beholder'. Dat is deels waar. Voor het overige deel wordt onze smaak beïnvloed door wat de mode en reclame ons voorschrijven. Graatmagere modellen met een bleke huid zijn al een paar decennia 'ons' schoonheidsideaal. Al lijkt het tij wel iets te keren. We zien steeds meer 'normale' en 'mollige' vrouwen op als model. Het keurslijf, korsetten, hoge hakken, push-up bh's. Het is slechts een greep uit de bak modegrillen, die aantonen hoe het vrouwenlichaam door de eeuwen heen is bekneld. Dit alles om het ideale lichaam te creëren. Modegrillen veranderen continu, maar een ding blijft bestaan: de strijd om het perfecte lichaam. We moeten afvallen. Geen middel wordt geschuwd. Desnoods tot de dood erop volgt. Of we moeten bijkomen; vullingen aanbrengen op borsten en billen, om meer ronde vormen te krijgen. We spiegelen ons aan de modellen uit de media. We willen kledingstukken van Italiaanse en Franse makelij dragen. Ze hangen in Nederlandse kledingzaken, maar zijn duidelijk afgestemd op maatje 'petit'. De gemiddelde Nederlandse vrouw draagt maat 42! Als de broek ons lichaam niet past, dan passen we ons lichaam toch aan? Hoe geëmancipeerd westerse vrouwen ook zijn, de frustratie bij het verlaten van een pashokje is niemand van ons vreemd. We laten ons moedwillig in een keurslijf persen, want uiteindelijk zijn we zelf de boosdoeners. Het lichaam wordt afgestraft, omdat we er niet genoeg van houden. Kijkend naar de geschiedenis, dan zien we dat er altijd wel idealen bestonden. Maar het slankheidsideaal heeft niet altijd geheerst.
De vruchtbare vrouw Het uiterlijk was bij onze vroege voorvaderen een middel om mensen te beoordelen. De mens kwam er al vrij snel achter dat schoonheid gekoppeld was aan gezondheid. Bovendien waren ze in staat de leeftijd van een persoon behoorlijk goed in te schatten. Beide inschattingen, gezondheid en leeftijd was voor onze voorvaderen een noodzaak om te kunnen bepalen of een vrouw vruchtbaar was, ja of nee. Andersom, werd de primitieve vrouw aangetrokken door een sterke man met goed ontwikkelde spieren, die haar in het levensonderhoud kon voorzien en haar kon beschermen tegen roofdieren en andere mannen. Venus van Willendorf Vruchtbaarheid stond gelijk aan volslank. Een vrouw met grote borsten, bolle buik en brede heupen was de ultieme schoonheid en werd beschouwd als een soort oervrouw of godin. Afdrukken en beelden van klei uit de vroege prehistorie (het Paleolithicum) tonen de verafgoding van de volle vrouw aan. De Venus van Willendorf, Oostenrijk ( 24.000-22.000 v.C.) is hiervan wel het meest bekende voorbeeld. Het beeldt een zwangerschap uit, het levenschenkende en voedselverschaffende vrouwenlichaam. Wanneer we dit beeldje zouden vertalen naar de lichaamsbouw van de vrouw van vandaag, dan zou je praten over maat 60 of meer! De Rubens vrouw Het lijkt onlogisch, maar de prehistorie en de Gouden Eeuw (1600) hadden toch wel iets met elkaar gemeen, namelijk overgewicht als lichaamsideaal. Wanneer je de schilderijen van de Vlaamse schilder Rubens ziet, valt je op hoe 'groot' en wulps de vrouwen hierop zijn afgebeeld. Je kunt je vandaag de dag haast niet indenken, dat de Rubens vrouw het ideaalbeeld was in die tijd. Maar een ronde vrouw stond ook toen symbool voor vruchtbaarheid. En natuurlijk koos een man van adel voor zekerheid van het nageslacht, dus voor een volle vrouw. Gepubliceerd op maandag 8 juli 2002. |
|
Dit is geen commerciële site. De afbeeldingen,
nieuwsberichten, gedichten, enzovoorts worden zoveel mogelijk met toestemming
van de auteur geplaatst. |